Historia powstania

Fiat Coupe powstał w wyniku współpracy Centro Stile Fiat i ośrodka Pininfarina.

W marcu 1990 roku sporządzono bardzo atrakcyjną wizję, do której powrócono po szeregu prób, przy czym tył nadwozia wydał się stylistom zbyt chaotyczny. Pod koniec tego samego sezonu istniało już kilka modeli naturalnej wielkości, oznakowanych symbolami TC1, TC3, TC4. W następnej fazie zaczęto je modelować – na błotnikach pojawiły się charakterystyczne, wtedy jeszcze delikatne przetłoczenia, dynamizujące sylwetkę, a na jednym z rysunków podwójne, okrągłe tylne światła. Od tego wzoru styliści już nie odeszli.

Wersja z numerem rejestracyjnym TO 32188F była zbliżona do ostatecznego kształtu tego wozu, ale mimo pozorów nie identyczna. Po silniejszym zaakcentowaniu przetłoczeń błotników pozostało ustalenie wysokości osłony tylnego zderzaka i dobór układu świateł.

U Pininfariny kontynuowano prace nad inną wizją, ale w drugim kwartale 1991 roku przerwano je. Projektów wnętrza nie było wiele. Praktycznie pierwszy, niemal doskonały, stał się zarazem ostatnim.

Był koniec roku 1989.. Chris Bangle – szef designu nadwozi we Fiat Centro Stile przystąpił do pracy nad nowym sportowym autem, które miałoby się ukazać pod sztandarem Fiata.

Marzec 1990 roku – Leonardo Fioravanti kierował Fiat’s Style Center, Mario Maioli był koordynatorem design’u dla trzech marek wchodzących w skład Fiat Group.

 

Szkice Chris’a Bangle’a

 

Pininfarina otrzymuje zlecenie na stworzenie projektu, zapoczątkowanego od idei Chrisa Bangle’a, który stworzył pierwsze projekty sportowego bolidu fiata.

Styczeń 1991 roku. Powstają pierwsze propozycje w Pininfarina design, które zostają zaprezentowane władzom Fiata. Były one trochę zbyt zwyczajne, w przeciwieństwie do pomysłów Bangle’a, który miał swoją wyjątkową wizję.

Na szczęście projektanci Fiata nie zawiesili swych prac, które posuwały się do przodu.

Kierownictwo Fiata musiało podjąć decyzję jaką strategię przyjąć w tworzeniu nowego modelu, aczkolwiek faworyzowane były wyniki wewnętrznego centrum projektowego. Paolo Cantarella chciał oderwać ten projekt od klasycznego design’u i zaoferować nowy, innowacyjny produkt . W maju 1991 roku rozpoczął się końcowy etap realizacji projektu.

Pierwsze szkice Pininfariny..

W styczniu 1991 dyrektorem Fiat Design zostaje Nevio di Giusto : ” to nie było pytanie dotyczące wybierania najlepiej wyglądającego modelu albo robienie porównania na czysto estetycznej podstawie. Proponowany projekt Pininfariny był linearny i bardzo subtelny, taki jaka jest tradycja spółki, i nadaje się do klasycznych modeli jak np. Lancia. My chcieliśmy zamiast tego czegoś  odmiennego, z jakąś agresywnością, modelu który by demonstrował, że to coupe będzie interpretowane jako nowa droga rozwoju. Na przykład przednia część karoserii – to jeden z najbardziej znaczących elementów samochodu – w rzeczy samej; jest złożona i funkcjonalna spełniając rolę maski samochodu, zawierając w sobie błotniki i przednie światła.”


U Pininfariny powstało kilka modeli, które przedstawiono jako propozycje nowego sportowego auta dla Fiata. Żadna z tych propozycji nie została jednak zaakceptowana.

Zdecydowano się na wizję Chrisa Bangle’a.. z nietypową przednią maską i z zamontowanymi do niej światłami. Właśnie.. przednie światła.. ich pozycja. Przez używanie podwozia Tipo, była ona niemalże wymuszona. Zaokrąglona maska była idealnym miejscem, gdyż umieszczenie świateł z przodu, na jej brzegu byłoby zbyt niskie. Za to ukrywane światła rujnowałby aerodynamikę, więc powstał projekt wybrzuszonych lamp, jaki teraz znamy z modelu finalnego.

Tylne światła były robione z myślą o Ferrari, tu nie ma wątpliwości, mimo że nie są one wyrównane w poziomie i nie odstają od tyłu auta. Stworzono kilka modeli, które pozwoliły podjąć decyzję o usytuowaniu tylnych lamp Coupe. Z nich wybrano dwa pomysły. Jeden z obydwoma światłami znajdującymi się na bagażniku, po bokach klapy, a drugi – z jedną parą świateł umieszczoną na tylnym zderzaku.

Projekt zmieniał się z dnia na dzień, i powstawały coraz to bardziej dopracowane modele. Wbrew pozorom, ten czerwony prototyp z początku roku 1993 różni się od wersji finalnej wieloma elementami. Musiały być jednak przeprowadzane również trakcyjne testy układu jezdnego, więc wykonano do tego celu kilka prototypów, mniej lub bardziej podobnych do Coupe jakie znamy z naszych dróg.

Przywiązywano bardzo dużo uwagi do detali i ich stylizacji.. Di Giusto mówi dalej: ” To elementy reprezentujące pamiątkę przeszłości – przednie i tylne oświetlenie, korek wlewu paliwa – są wyróżniające się i łatwo rozpoznawalne w kontekście całkowitego kształtu”. Następny przykład to klamka drzwi, którą umieszczono na słupku, by nie rujnowała gładkich linii

Co do wnętrza, stworzono kilka modeli, które stanowiły propozycję Fiat Design Center, ale aprobatę otrzymało studio Pininfariny. Projekt z metalowym pasem w poprzek tablicy rozdzielczej, przechodzącym dalej na drzwi, co sprawiało, iż wnętrze stwarzało bardzo miłe wrażenie.

Projekty Fiat Design Center

Wnętrze według Pininfariny

Nie tylko zaprojektowanie wnętrza spowodowało pojawienie się na bokach auta i desce rozdzielczej napisów – Pininfarina, ale również fakt, iż było budowane ( w dużym stopniu ręcznie ) w Industrie Pininfarina Factory. Karoseria w całości jest robiona ze stali, ale były też propozycje używania innych materiałów jak na przykład: termoplastyczne żywice lub aluminium.

Peter Davis, od 1992r. dyrektor Fiat Design, kiedy Coupe było gotowe do wejścia na rynek, stwierdził: “Moim zdaniem to wiadomość od Stile Fiat do biur projektowych świata. Wiadomość, która wywoływała dyskusje, ale przede wszystkim wzbudzała podziw wielu projektantów.

Można to porównać do technik fotograficznych, gdzie większość prac mieści się w pewnych wyznaczonych normach, ale jest również fotografia Andy’ego Warhol’a”. (dla lepszej orientacji wrzucam tu kilka jego prac)

Ermanno Cressoni, odpowiedzialny za wiedzę technologiczną widzi możliwość odbioru nowego projektu na dwa sposoby: pierwszy z nich to – budowanie nowej drogi przy wykorzystaniu wielu pierwiastków przeszłości, drugi to – odniesienie samochodu do malarskiego natchnienia: cięcia umieszczone powyżej kół kojarzą się z cięciami, które można dostrzec w płótnach Lucio Fontany. Di Giusto mówi:” podstawowa idea była już jasna w licznych szkicach, prezentując potężny dynamizm wyrażany przez cięcia”.


Gdy projekt został zakończony, twórcy wybrali pięć kolorów nadwozia dla Fiata Coupe: czerwony, żółty, niebieski, czarny i biały. Klasyczne kolory dla sportowego auta stosowane przez większość europejskich producentów. W białym akrylowym kolorze nadwozia wyprodukowano tylko 130 szt. Coupe, które miały być przeznaczone dla kolekcjonerów.

Tak oto wyglądało tworzenie Fiata Coupe i możemy mieć pewność, iż każdy egzemplarz to auto, któremu projektanci poświęcili wiele starań. Właśnie dzięki tym ludziom, namiętnie oddanym projektowi, mamy tak wielu wielbicieli Fiata Coupe w całej Europie.

Pomyśleć, że Fiat Coupe mógł wyglądać jak ten model..

Opracowanie: Mariusz Roguski na podstawie “The Fiat Coupe Community by Kayjey”