Twórcy i projektanci

Chris BANGLE

Jest jedną z najbardziej znanych postaci w branży designerskiej. Jedni widzą w nim nadzwyczajny talent, króla finezji i odważnego nowatora, inni z kolei uważają że przyczynił się do poważnego nadwątlenia wizerunku jednej z najbardziej ekskluzywnych niemieckich marek samochodów.

Chris Bangle, bo o nim mowa, dotarł na najwyższe szczeble kariery, jakie stylista na starym kontynencie może odwiedzić. Skończywszy ekskluzywną Art College of Design w Pasadenie, przyleciał do Europy na początku lat osiemdziesiątych i przez pierwsze cztery lata swojej kariery (1981-1985) pracował dla Opla jako stylista wnętrz. Mimo, że powstające za jego kadencji Ople nie porywały tym, co można było obejrzeć po otwarciu ich drzwi, jego usługami zainteresowali się znani na całym świecie z wyszukanego gustu Włosi.

Decyzja o przeniesieniu do słonecznej Italii i podjęciu pracy w fiatowskim Centro Stile okazała się strzałem w dziesiątkę. Przez siedem lat Bangle zawędrował tak wysoko, jak było to tylko możliwe we włoskim, designerskim światku. Wtedy wypatrzyli go bossowie BMW i w 1992 roku zaproponowali mu przeniesienie do mniej słonecznych, ale za to dających większe perspektywy rozwoju Niemiec. Monachijczycy oddali w jego ręce cały dział stylistyczny BMW dając mu wolną rękę.

Kontrowersyjność projektów Bangle’a uczyniła go jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci świata samochodowego designu, a co za tym idzie najbardziej pożądaną.

W świetle swoich osiągnięć, zaskakującą może okazać się decyzja 52-letniego dziś Chrisa Bangle’a, który właśnie zdecydował wycofać się ze świata designu samochodowego i zrezygnował z posady szefa działu stylistycznego BMW. Oficjalny komunikat mówi, że planuje teraz zając się własną działalnością projektową, choć nie związaną już z przemysłem samochodowym.

Battista “Pinin” Farina

Ur. 2.10 1893 w Turynie, zm. 3.04 1966. Designer, konstruktor samochodowy, kierowca wyścigowy. Od wieku 11 lat pracował w rodzinnej firmie Stabilimenti Farina, należącej do starszego brata Giovanni. W latach pierwszej wojny światowej nadzorował budowę samolotów szkolnych Aviatic.

W 1920 r. odbył podróż do USA, podczas wizyty w Detroit poznał Henry’ego Forda i nie przyjął jego propozycję pracy dla Ford Motor Company. W 1921 r., prowadząc zbudowany przez siebie pojazd, zwyciężył w wyścigu górskim Aosta-Gran San Bernardo, uzyskując najlepszy czas z wszystkich klas i rekord nie pobity przez 11 lat. W 1930 r. opuścił firmę brata i 22.05 tego roku założył własną Carrozzeria Pinin Farina.

Stopniowo przechodził od rzemieślniczej budowy pojedynczych nadwozi do półprzemysłowej produkcji krótkich serii. W latach przedwojennych osiągnął pozycję prekursora, którego projekty wyprzedzały stylistykę panującą w światowej motoryzacji o 10-15 lat. Otrzymał oferty współpracy od firm General Motors i Renault.
Kwintesencją stylu P. w latach powojennych była Cisitalia z 1946 r., wyznaczająca drogę rozwoju sportowych nadwozi na wiele lat. W latach 50-tych zdobył mocną pozycję w USA (m.in. Nash Healey z 1951 r.), od tego czasu projektował nadwozia na zamówienie wielu światowych firm. W 1958 r. otworzył duży i nowoczesny zakład. W 1961 r., po 50 latach działalności, przekazał firmę w ręce syna Sergio i szwagra Renzo Carli’ego. W tym samym roku prezydent Włoch zatwierdził zmianę jego nazwiska (Farina + przydomek Pinin: mały) na Pininfarina.

W latach późniejszych podróżował, kręcił filmy, prowadził akcje charytatywne, stworzył ośrodek badawczo-rekreacyjny w Grugliasco oraz pracownię badawczo-rozwojową Pininfarina. Bardziej znane projekty: m.in. Alfa Romeo 6C i 8C, 1900 Cabrio, Giulietta Spider, Giulia Spider, Hispano Suiza Coupé, Lancia Dilambda, Astura, Aprilia Coupé i Flaminia, Fiat Ardita, kilkanaście modeli Ferrari, m.in. 212 Inter Cabriolet, 250 Europa, 500 Mondial, 250 GT Spider; Austin A40, Morris 1100.

Sergio Pininfarina

Ur. 8.09 1926, syn Battisty. Zmarł w tragicznym wypadku 7.08.2008r.

W 1950 r. ukończył wydział Mechaniki na Politechnice Turyńskiej i rozpoczął pracę w firmie ojca Carrozzeria Pinin Farina. 1955-58 brał udział w projektowaniu i budowie nowego zakładu w Grugliasco, od 1961 jest dyrektorem firmy, zatrudniającej ok. 2500 pracowników i produkującej ok. 40 tys. nadwozi i gotowych samochodów rocznie.

Bardziej znane projekty firmy z czasów dyrekcji S.P: Fiat 124 Spider, Peugeot 404 i 504, Fiat Dino, Ferrari Dino 246GT, Ferrari 365 GT Berlinetta Boxer, GTB4 i GTS4 Daytona, Ferrari Dino 308 GTB, Ferrari 400 i 412, Fiat 130 Coupé, Lancia Beta Montecarlo oraz Gamma sedan i coupé, Alfa Romeo 33 Sportwagon, Alfa Romeo 164, GTV i Spider, Ferrari 456 GT, 355 Berlinetta i Spider, F50, 550 Maranello i 360 Modena; produkcja samochodów Ferrari Testarossa (i późniejszej wersji 512 TR), Alfa Romeo Spider, Lancia Thema Station Wagon, Peugeot 205 i 306 Cabriolet oraz 406 coupé, Cadillac Allante i oczywiście Fiat Coupe.